روزگاري کوهنوردی تصميم داشت به يک قله خيلي بلند صعود کند،چند ماه پشت سر هم مشغول تمرين شد
 
سرانجام زمان صعود فرا رسيد، کوهنورد تا به دامنه کوه رسيد غروب شده بود اما آنقدر عجله داشت که نمي توانست تا صبح صبر کند، بنابراين شروع به بالا رفتن از کوه نمود. آنقدر بالا رفت تا اينکه هوا تاريک شد، از آنجا که هوا ابري بود و ماه و ستاره ها نيز هويدا نبودند اطراف به خوبي ديده نمي‌شد و ناگهان پايش به سنگی برخورد کرده و به داخل دره سقوط کرد
 
اما در حين سقوط طنابش به دورش پيجيد و اورا در زمين و آسمان معلق نگه داشت! هر چه قدر فرياد کشيد و کمک خواست هيچ فایده اي نداشت در اين زمان ياد خدا کرد و با صدای بلند فرياد زد "ای خدای بزرگ کمکم کن" بعد از چند لحظه صدايی از آسمان به گوش رسيد که به او ميگفت آن طنابی را که محکم گرفته ايي رها کن! اما مرد اعتنايي نکرد و طناب را محکمتر گرفت
 
 
 
 
چند روز بعد تعدادی کوهنورد که از آن مسير ميگذشتند مشاهده کردند يک کوهنورد در فاصله يک متری از زمين در حاليکه طنابی را محکم گرفته، يخ بسته و مرده است